رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی ! رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه
و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من ... تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی ... تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری ... و افسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی ...

خدانگهدار ... خدانگهدار ...

ای پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمی دانی ... نمی دانی که بی تو به جای خون اشک در رگهایم جاریست ...
از خود تهی شده ام ... نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟؟؟

 

در سرزمین احساس
        در کوچه صداقت
                 من خانه ای ندارم
                         من آشیان ندارم
ای کاش می نوشتم
        من مرد آشنایم
                ای کاش می نوشتم 

                       من خسته از جفایم
پس کو مرغ تنها
           من آخرش ....
                در سرزمین احساس خورشید را شکستند
                                  اول تو را نوشتن 
                                               ثانی مرا شکستن
در سرزمین احساس افسانه ها شعار است
            لیلی همه بهانه از دست عاشقان است
                      در سرزمین احساس من با تو آشنایم
                                     حرفم همه همین است
سرزمینی دارم زیر فریادعشق

          در کلاسش استاد واژه ها را می گفت
                    واژه های مثل ساحل و تنهایی
                                     حرفی از عشق نشد
که چرا می خندد
       که چرا می گرید
                 از سر تنهایی.....

      تمام لبخند هایمان را به می بوسه غسل می دهی . 

                    و من دعا میکنم هرگز در پایمان از ساحل نگاه همدیگر محو نشود .

                            عزیزکم :مرا به تنهایی نسپار که در پس آن تنها تر نخواهم شد .

                                             با این همه میدانم 
                                      من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........

هنوز هم فراموشت نکرده ام       

         بااین که فراموش شده ام

                هنوز هم صدایت را می شنوم

                             با این که صدایم نکرده ای

هنوز هم همه جا می بینمت

         با این که به دیدنم نیامده ای

                 هنوز هم  با عشق تو پا بر جام

                             با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای 

             با این که زندگی خود را به تباهی کشانده ای

                         هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند

                                         با این که چشم به چشم  دیگری دوخته ای

                 با این که از همه ادما بریده ای

                                           با این که شنیده ام خودت را باخته ای

هنوز هم دوست دارم شانه ام تکیه گاهی برای شانه ات باشد

           با این که شانه هایم زیر بار این عشق شکسته است

                         هنوز هم از امید حرف میزنم

                                            با این که تو از زندگی خدا حافظی کرده ای

هنوز هم نمیدانم دست سرنوشت چرا گره دوستی ما را گسست

    من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........   

برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود
یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود
در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش
قلبم غبار دارد و معنا نمی شود 
                                                                 بی تو شکست و پنجره رو به آسمان 
                                                                 غم در حریم آبی دل جا نمی شود 
                                                                 دریای تو پناه نگاه شکسته است 
                                                                 هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود
می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی
اما بدون تو که گلی وا نمیشود
دردیست انتظار که درمان آن تویی
این درد تلخ بی تو مداوا نمی شود 
                                                                   زیباترین گلی که پسندیده ام تویی
                                                                    گل مثل چشمهای تو زیبا نمی شود 
                                                                    بی تو شکسته شد غزل آشناییم 
                                                                   شبنم گل نگاه مرا باز شسته است
دل در کنار یاد تو تنها نمی شود
گلدان یاس بی تو شکست و غریب شد
گلدان بدون عشق شکوفا نمی شود
باران کویر روح مرا می برد به اوج 
                                                                   اما دلم بدون تو شیدا نمی شود 
                                                                   رفتی و بی تو نام شکفتن غریب شد 
                                                                   دیگر طلوع مهر هویدا نمی شود 
                                                                   رویای من همیشه به یاد تو سبز بود
رفتی و حرفی از غم رویا نمی شود
رفتی و دل میان گلستان غریب ماند
دیگر بهار محو تماشا نمی شود
یک قاصدک کنار من آمد کمی نشست 
                                                                گفتم که صبح این شب یلدا نمی شود 
                                                                دل های منتظر همه تقدیم چشم تو 
                                                                امروز بی حضور تو فردا نمی شود

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم 
 سلام ای خنجر حرفای مردم 
                                                                     سلام ای آشنا با رنگ خونم 
                                                                     سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
 آخه این بار شده من با تو هرگز 
                                                                     نمی خوام حالتو حتی بدونم 
                                                                     تعجب می کنی آره همونم
 همونی که زمونی قلبشو باخت
 همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت 
                                                                     همونی که برات هر لحظه می مرد 
                                                                      که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم 
                                                                      همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود 
                                                                      اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
 ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم 
                                                                    تعجب می کنی آره عجیبه 
                                                                    می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
 خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
 با این نامردیات بازم باهاتم ؟
                                                                       برات کافی نبود حتی جوونیم 
                                                                       تموم شد آره گم شد مهربونیم
 دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
 نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره 
                                                                      دیگه بسه برام هر چی کشیدم 
                                                                       فریبی بود که من از تو ندیدم ؟
 دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
 کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
                                                                       عجب حتی دریغ از یک محبت 
                                                                       دریغ از یک سر سوزن صداقت
 دریغ از یک نگاه عاشقونه
 دریغ از یک سلام بی بهونه 
                                                                   نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست 
                                                                   اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
 چیه توهین به ذات محترم شد ؟
                                                                      دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ 
                                                                       که عشق ما رسید به سد هرگز

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

                                                                   وقتی رفتم کسی غصش نگرفت 
                                                                   وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
                                                                   دل من میخواست تلافی بکنه
                                                                   پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

                                                                    دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
                                                                    که واسم غریب و نا شناخته بود
                                                                    اما اون وقتی رسید که قلب من
                                                                    همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

                                                                    وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
                                                                    وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
                                                                    دل من میخواست تلافی بکنه
                                                                    پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی 
                                           آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه مکنی با سرنوشت 
                              دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت

حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه 
                                  جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه 
                                 از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون 
                                         فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
                                        حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
                                       قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
                                                برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
                                                یه قلب تنها و کبود هلک یه نگاهته
من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره 
                                    بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره

 روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی      

                                      بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی

 یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب 
                                           یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه 
                                           غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی

                                           تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی
اگه واست زحمتی نیست بر سر عهد مون بمون 
                                          منم تو رو سپردم دست خدای مهربون
راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم

                                    رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم
از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره 
                                      زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره
غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه 
                                              سرفه های مکررم مال هوای دوریه
گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه 
                                              مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره ؟
                                   دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره
از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون
                              همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون
یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره 
                                          داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره
یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم

                                             تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی 
                                         فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی
گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست 
                            با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست
عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه 
                                         یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم

                                    داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم
وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر 
                          مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر
حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه 
                                   تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه
زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه
                                         دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه
تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه 
                                      مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه
دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار 
                                         تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار
فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم 
                                  به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم
اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب
                             که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن 
                                               نورشونو بدرقه پکی خنده هات کنن
یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره 
                              ......همون کسی که بیشتر از همه دوست داره

این روزا عادت همه رفتن ودل شکستنه 
                                      درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه
این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه 
                                      گردای رو اینه ها فقط غم زندگیه
این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه
                                      مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه
این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه
                                      آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه
این روا آسمونمون پر از شکسته بالیه 
                                      جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه
این روزا کار آدما دلهای پک رو بردنه
                                      بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه
این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه 
                                      ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاییه 
                                      جرم تمومشون فقط لذت آشناییه
این روزا توی هر قفس یکی دو تا قناریه 
                                      شبها غم قناریها تو خواب خونه جاریه
این روزا چشمای همه غرق نیاز شبنمه 
                                     رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه
این روزا ورد بچه ها بازی چرخ و فلکه
                                     قلبای مثل دریامون پر از خراش و ترکه
این روزا عادت گلها مرگ و بهونه کردنه 
                                      کار چشمای آدما دل رو دیونه کردنه
این روزا کار رویامون از پونه خونه ساختنه 
                                      نشونه پروانگی زندگی ها رو باختنه
این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردنه 
                                       رو بام پک آسمون ستاره رو شمردنه
این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن 
                                       مردم دیگه تو دلهاشون یه قطره دریا ندارن

این روزا فرش کوچه ها تو حسرت یه عابره 
                                       هر جا یکی منتظر ورود یه مسافره
این روزا هیچ مسافری بر نمی گرده به خونه 
                                      چشای خسته تا ابد به در بسته می مونه
این روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه 
                                        خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه
این روزا درد آدما فقط غم بی کسیه 
                                        زندگیشون حاصلی از حسرت و دلواپسیه
این روزا خوشبختی ما پشت مه نبودنه 
                                         کار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه
این روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه 
                                   چشمای خیس و ابریشون همپای رود کارونه
این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن 
                                     یه وقتا توی زندگی همدیگر و جا می ذارن
جنس دلای آدما این روزا سخت و سنگیه
                                      فقط توی نقاشیا دنیا قشنگ و رنگیه
این روزا جرم عاشقی شهر دل و فروختنه 
                                 چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختنه
اسم گلا رو این روزا دیگه کسی نمی دونه 
                                    اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراوونه
این روزا فرصت دلا برای عاشقی کمه 
                                     زخمای بی ستاره ها تشنه یاس مرهمه
این روزا اشک مون فقط چاره ی بی قراریه 
                                     تنها پناه آدما عکسای یادگاریه
این روزا فصل غربت عشق و یبدهای مجنونه 
                                      بغضای کال باغچه منتظر یه بارونه
این روزا دوستای خوبم همدیگر رو گم میکنن
                                      دلای پک و ساده رو فدای مردم میکنن
این روزا آدما کمن پشت نقاب پنجره 
                                       کمتر میبینی کسی رو که تا ابد منتظره
مردم ما به همدیگه فقط زود عادت می کنن
                                    حقا که بی وفایی رو خوب هم رعایت میکنن
درسته که اینجا همه پاییزا رو دوست ندارن 
                                  پاییز که از راه میرسه پا روی برگاش می ذارن
اما شاید تو زندگی یه بغض خیس و کال دارن 
                                     چند تا غم و یه غصه و آرزوی محال دارن
این روزا باید هممون برای هم سایه باشیم
                                      شبا یه کم دلواپس کودک همسایه باشیم
اون وقت دوباره آدما دستاشون رو پل میکنن
                                        دردای ارغوانی رو با هم تحمل می کنن
اگه به هم کمک کنیم زندگی دیدنی میشه 
                              بر سر پیمان می مونن دوستای خوب تا همیشه
اما نه فکر که میکنم این کار یه کار ساده نیست 
                                      انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست

مشکلي که خوب تشريح و حلاجي شده باشد نصفش حل شده است. چارلز  کيترنيک

تنها بدان خدايي ايمان دارم كه رقص بداند . فردريش نيچه

درون ما با تمام جزئيات ، از نگاه تيزبين اهل خرد پنهان نيست .  ارد بزرگ

خود رايي و خودبيني ، همه کام و مراد خود طلبيدن و ديگران را نامراد و خوار و زبون خواستن ، راه اهرمن ، و دل به بهي و نيکي سپردن راه يزدان است  . بزرگمهر

چه حقير است و کوچک ، زندگي آنکه دستانش را ميان ديده و دنيا قرار داده و هيچ نمي بيند جز خطوط باريک دستانش. در خانه ناداني ، آينه اي نيست که روح خود را در آن به تماشا بنشيند . جبران خليل جبران

براي اراضي کشورم هيچ وقت گفتگو نمي کنم بلکه آن را با قدرت فرزندان کشورم به دست مي آورم . نادر شاه افشار

نجيب زادگي بدون تقوي همچون قاب انگشتري زيباست که نگين جواهر نداشته باشد . جين پورتر

خالق بزرگ خلاقيت به ما اعطا کرده است. پيشکش ما نيز به او به کار بردن آن خلاقيت است. جوليا کامرون

حوادث مشهور دوران گذشته جهان را مروري بکنيد ، تا شما هم مثل من اين حقيقت را بپذيريد که بزرگترين جنايات همه با کوچکترين دستها انجام گرفته است . آگارادو

پشتيباني از داشته ديگران ، پشتيباني از داشته خود ماست . ارد بزرگ

آينده اجتماع در دست مادران است . اگر جهان به مبانجيگري زن گرفتار شود ، تنها اوست که مي تواند آن را نجات دهد . ابوفور

زندگي بدون موسيقي اشتباه است . فردريش نيچه

مغرور بودن به دانش خود ، بدترين نوع جهالت است . جرجي تايلر

هيچ چيز غرور مرد را مثل شادي زنش ارضاء نمي کند ، چون هميشه آنرا مربوط به خود مي داند . جونسون

آنکه در بيراهه قدم بر مي دارد آرمان و هدف خويش را گم کرده است . اُرد بزرگ

شانس هرگز کافي نيست . اندرو ماتيوس

خرد بر سر جان چون افسري تابنده است و مدارا و مهرباني به قدر همسنگ خرد است . بزرگمهر

مردم اشتباهات زندگي خود را روي هم مي ريزند و از آنها غولي بوجود مي آورند که نامش تقدير است . جان اوليور هاينز

فتح هند افتخاري نبود ، براي من دستگيري متجاوزين و سرسپردگاني مهم بود که بيست سال کشورم را ويران ساخته و جنايت و غارت را در حد کمال بر مردم سرزمينم روا داشتند . اگر بدنبال افتخار بودم سلاطين اروپا را به بردگي مي گرفتم . که آنهم از جوانمردي و خوي ايراني من بدور بود . نادر شاه افشار

اگر روانتان در گفتگويي مورد حمله قرار گرفت  شما با کلمات نمي توانيد بيزاري از واژها بجوييد ، تنها سکوت و ترک گفتگو ، نجات دهنده روان آسيب ديده شماست . اُرد بزرگ

بالاترين لذت ها در شور و شوقي است که انسان را به ماجراجويي ها و پيروزي هاي بزرگ و فعاليتهاي خلاقه وادار مي کند. آنتوان دوسنت اگزوپري

نگاه آدمهاي کوچک ، چه زود پر مي شود و لبريز .  اُرد بزرگ

تنها راه غلبه بر ترس روبرو شدن با آن است. ما غالبا به طرف حوادثي کشيده مي شويم که از رويارو شدن با آنها وحشت داريم.بنابراين اگر از تنهايي بترسيد تنهايي را براي خود به ارمغان مي آوريد. اگر از بدهکار بودن بترسيد به احتمال زياد با تمام زير و بم آن آشنا خواهيد شد. اگر از دستپاچگي و پريشان حالي واهمه داشته باشيد همان را تجربه خواهيدکرد. اين، روش زندگي براي تشويق ما انسانها به رشد کردن است. آندرو متيوز

شيرين ترين سخنان در زندگي ، خوش آمد گويي بي غل و غش زن به شوهر خويش است . جورج ولز

آرزوهاي ما ، اميد هاي ما ، عشقها و هوسها و حتي وفاي ما هم موجي بيش نيستند که بر مي خيزند و رشد مي کنند و بالا مي روند و بالاخره نقش زمين مي شوند و در کرانه هاي زندگي لاي شنها و ريگها فرو مي روند . جواد فاضل

خرد در نظر گاه مردمان آزاده و نيکخو جهان پر از شادي و شکوه مي نمايد . بهره خردمندان و اميد واران هميشه شادکامي است .  بزرگمهر

زمستان بدون بهار قلب عاشق شکست خورده است . فردريش نيچه

به پزشک خود ايمان داشته باشيد و به گفته هايش ، که جز دارويي شفا بخش نيست ، اعتماد کنيد و جرعه تلخ او را با طمانينه و خاطري جمع سرکشيد . جبران خليل جبران

سربازي که مي ترسد ، جان خود و  ديگر سربازان را به خطر مي افکند . اُرد بزرگ

هر که در سيرت و رفتار پيشينيان نظر کند ، متذکر مي شود تا چه اندازه از همت مردان واپس مانده است . همدون قصار

همواره آدميان محيط  و چنبره بدي و پليدي را با دانش و انديشه برتر خويش بسته و بسته تر مي سازند . اُرد بزرگ

بيشتر کساني موفق شده اند که کمتر تعريف شنيده اند . اميل زولا

وارونگي آدميان و جانوران در پويايي انديشه و دانش  است ولي آدمي هر دم مي تواند به رفتار و خوي بسيار بربرگونه دست يابد و دست به هر بزهي بزند که پليدترين جانوران هم در بايسته ترين هنگامه از انجام آن مي پرهيزند . اُرد بزرگ

هميشه به خاطر داشته باشيد که دنيا هرگز مديون شما نيست ، زيرا قبل از شما نيز وجود داشته است . جان استيل

وقتي که شما به بدبيني عادت کنيد ، بدبيني به انداز? خوشبيني مطلوب و دوست داشتني است . آرنالد بنت

اگر در بند زندگي روزمره تان شويد نمي توانيد گامي بسوي بهروزي بردارد .  اُرد بزرگ

زيبايي غير از اينکه نعمت خداست. دام شيطان نيز هست . فردريش نيچه

تنها زماني مي توانيد چيزي را كه ريشه هاي عميق در فرهنگ شما دارد به وضوح ببينيد كه آن چيز در كار دور شدن از شما و فرو رفتن در دور دست باشد . جي.هيليس ميلر

خوشا به حال پيمان منشاني که وجودشان به پيرايه پاکي و شرم آراسته شده . بزرگمهر

حيات آدمي در دنيا همچون حبابي است در سطح دريا . جان راسکن

چرا بايد در انتظار بهشت موعود احتمالي باشيم ؟ما خود قادريم يک بهشت واقعي در عرصه زمين به وجود آوريم. اگوست کنت

آنکه براي بهروزي آدميان تلاش مي کند و راه درست را نشان مي دهد بارها و بارها مي زيد و تا ياد و سخنش جاريست او زاده مي شود و باز هم . اُرد بزرگ

انسانها با دو چشم و يک زبان به دنيا مي آيند تا دو برابر آنچه مي گويند ببينند ، ولي از طرز سلوکشان اين طور استنباط مي شود که آنه با دو زبان و يک چشم تولد يافته اند ، زيرا همان افرادي که کمتر ديده اند بيشتر حرف مي زنند و آنهاييکه هيچ نديده اند ، دربار? همه چيز اظهار نظر مي کنند . کولتون

اراده يک احساس نيست بلکه شامل احساس هاي متعدد است و نمي توان آن را از انديشه جدا کرد. در عين حال اراده يک شور است و کسي که اراده مي کند به اشتباه اراده را با عمل يکي در نظر مي گيرد . فردريش نيچه

هرکس قادر به تملک و ارادي نفس خود باشد آزادي حقيقي را به دست آورده است . پرسليس

هر پيوستني آگاهي و ميوه اي نو ارمغان مي آورد . اُرد بزرگ

تملّق خوراك ابلهان است . شكسپير

آغاز هر كار مهمترين قسمت آن است . افلاطون

قبول حقيقت از بيان حقيقت سخت‌تر است . هيچكاك

ميزان بزرگي و موفقيت هر فرد بستگي به اين دارد که تا چه حد مي تواند همه نيروهاي خود را در يک کانال بريزد. اريسون سووت ماردن

با ، رفته گان به جهان ديگر، نتوان همراه شد ، که  اين کوشش و همراهي عمر را  بباد مي دهد . اُرد بزرگ

ايده هاي ازلي دريافته از تامل ناب هستند و مايه اساسي و ابدي تمام پديده هاي جهان را بازگو مي کنند. اين ايده ها متناسب با ماده اي که واسطه بازگويي آنها هستند ، جامه نقاشي ، شعر، مجسمه سازي يا موسيقي مي پوشند . تنها سرچشمه هنر معرفت بر ايده هاست و تنها هدف آن انتقال اين معرفت است.  شوپنهاور

هر عادتي در ابتدا مانند يک نخ نازک است . اما هربار که يک عمل را تکرار مي کنيم ما اين نخ را ضخيم تر مي کنيم و با تکرار عمل نهايتا اين نخ تبديل به طناب و بلندي مي شود که براي هميشه به دور فکر و عمل ما مي پيچد. اريسون سووت ماردن

فكر خوب معمار و آفريننده است . ديل كارنگي

انديشه و تفكر پشتوانه اي بزرگ در سراسر حيات بشر است و انسان بي انديشه و تفكر به ماده اي بي روح مي ماند . پاسكال

تمام پيشرفتهاي عالمگير خود را مديون تفكر منظم و يادداشت برداري دقيق هستم . اديسون

افكار افراد متفكر خودبخود مي انديشد .ارنست ديمنه

ارزش پيمان شکن ، باندازه کفن هم نيست .  اُرد بزرگ

شما مي توانيد بانگ طبل را مهار کنيد و سيم هاي گيتار را باز کنيد ، ولي کداميک از فرزندان آدم خواهد توانست چکاوک را در آسمان از نوا باز دارد؟ . جبران خليل جبران

بدگماني ميان افکار انسان مانند خفاش در ميان پرندگان است که هميشه در سپيده دم يا به هنگام غروب که نور ظلمت بهم آميخته است بال فشاني مي کند . بايگون

من احساس مي كنم پس هستم . آندره ژيد

گيتي همواره در حال زايش است و پويشي آرام در همه گونه هاي آن در حال پيدايش است . اُرد بزرگ

به نزديک خردمندان چهار چيز بر پادشاهان عيب است : ترسيدن در ميدان جنگ ، گريز از بخشندگي ، خوار داشتن راي خردمندان ، شتابزدگي و نا آرامي و بيقراري در کارها . بزرگمهر

اي اختر بزرگ ؛ تو را چه نبکبختي مي بود اگر نمي داشتي آناني را که روشني شان مي بخشي ! هان ! از فرزانگي خويش به تنگ آمده ام و چون زنبوري انگبين بسيار گرد کرده ؛ مرا به دستهايي نياز است که به سويم دراز شوند.  هان ! اين جام ديگر بار تهي شدن خواهد و ابرانسان ديگر بار انسان شدن . فردريش نيچه

شعر، حافظه ي آينده است. يانيس ريتسوس

آنکه نمي تواند از خواب خويش براي قراگيري دانش و آگاهي کم کند توانايي برتري و بزرگي ندارد . اُرد بزرگ