love

کاشکی

visitme — Fri, 07 Dec 2007 11:24:43 GMT

تنها چیزی که به آتیش میکشم خاطره های خوبته
     آخه تو یه روزی زندگیم بودی
          عزیزم دوست دارم حتی اگه تو قلب تو
               دیگه جایی واسه من نباشه
                    آخه من هنوز همونم که بهت گفته بودم
                         نازینم هر چه هستی باش اما باش

کاش نمی فهمیدی هیچوقت که چه قد عاشقتم

کاشکی چشمات واسه یک روزم شده هوای چشمامو میکرد

کاشکی از لحن قشنگ اون صدات

نمیخوندم که همه اون عاشقونه گفتنات

فقط و فقط به خاطر منه

آخ چه قد دلم میخواست که عشقتو

واسه یک لحظه شده از توی چشمات بخونم

اما تو مخمل ناز اون چشات

همه چی پیدا میشه جز عشق من

دیگه هیچوقت نمیخوام بهم بگی

نفسات هنوز به خاطر منه

نفسم دروغ نگو من نفساتو میشناسم

توی حرم نفسات

هر دلیلی میتونم پیدا کنم به جز خودم

نازنینم میدونم دلت یه جای دیگه گیره ولی راستشو بخوای

هیچکی جز من تورو اندازه جونش نمیخواد

میدونم میدونی که تمام زندگیم شدی

اما این یادت نره زندگیمو وقتی میخوام

که منو بازی نده

اگه بازی بخورم

تورو با زندگیمو یه جا به آتیش میکشم

نه بابا نترس عزیزم برو کارتو بکن

اگه بازی بخورم

تنها چیزی که به آتیش میکشم خاطره های خوبته

آخه تو یه روزی زندگیم بودی

عزیزم دوست دارم حتی اگه تو قلب تو

دیگه جایی واسه من نباشه

آخه من هنوز همونم که بهت گفته بودم

نازینم هر چه هستی باش اما باش

خدانگهدار

visitme — Fri, 07 Dec 2007 11:09:28 GMT

به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد !

به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم !

به حرمت بوسه هایمان ! نه ! تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی !

قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد !

قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم !

رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی ! رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه
و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من ... تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی ... تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری ... و افسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی ...

افسوس رفتی ... ساده ، ساده مثل دلتنگی های من ... و حتی ساده مثل سادگی هایم ! من ماندم و یک عمر خاطره ... و حتی باور نکردم این بریدن را ... کاش کمی از آنچه که در باورم بودی ، در باورت خانه داشتم ! کاش می فهمیدی صداقتی را که در حرفم بود و در نگاهت نبود ... کاش می فهمیدی بی تو صدا تاب نمی آورد ... رفتی و گریه هایم را ندیدی ...

و حتی نفهمیدی من تنها کسی بودم که قصه به پایان رسید و من هنوز در این خیالم که چرا به تو دل بستم و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی ؟!! که چرا تو از راه رسیدی و بانوی تک تک این ترانه ها شدی ؟!! ترانه هایی که گرچه در نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط مال تو بود که سادگی ام را باور نکردی ! گناهت را می بخشم ! می بخشمت که از من دل بریدی و حتی ندیدی که بی تو چه بر سر این ترانه ها می آید !

ندیدی اشک هایی را که قطره قطره اش قصه ی من بود و بغضی که از هرچه بود از شادی نبود ! بغضی که به دست تو شکست و چشمانی که از رفتن تو غرق اشک شد و تو حتی به این اشکها اعتنا نکردی ! اعتنا نکردی به حرمت ترانه هایی که تنها سهم من از چشمانت بود ! به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد ! به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم !

به حرمت بوسه هایمان ! نه ! تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی ! قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد ! قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم !

خدانگهدار ... خدانگهدار ...

ای پرنده

visitme — Fri, 07 Dec 2007 10:45:18 GMT

ای پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمی دانی ... نمی دانی که بی تو به جای خون اشک در رگهایم جاریست ...
از خود تهی شده ام ... نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟؟؟

ای مسافر ! ای جدا ناشدنی ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببینمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
آه ! که نمیدانی ... سفرت روح مرا به دو نیم می کند ... و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید ...

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را و آخرین نگاه فریبنده ات را .
مسافر من ! آنگاه که می روی کمی هم واپس نگر باش . با من سخنی بگو . مگذار یکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمی تابم ...

جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز... آرام تر بگذر ...
وداع طوفان می آفریند... اگر فریاد رعد را در طوفان وداع نمی شنوی ؟! باران هنگام طوفان را که می بینی ! آری باران اشک بی طاقتم را که می نگری ...
من چه کنم ؟ تو پرواز می کنی و من پایم به زمین بسته است ..

.
ای پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمی دانی ... نمی دانی که بی تو به جای خون اشک در رگهایم جاریست ...
از خود تهی شده ام ... نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟؟؟

آشيان

visitme — Tue, 04 Dec 2007 05:52:18 GMT

در سرزمین احساس
        در کوچه صداقت
                 من خانه ای ندارم
                         من آشیان ندارم
ای کاش می نوشتم
        من مرد آشنایم
                ای کاش می نوشتم

                       من خسته از جفایم
پس کو مرغ تنها
           من آخرش ....
                در سرزمین احساس خورشید را شکستند
                                  اول تو را نوشتن
                                               ثانی مرا شکستن
در سرزمین احساس افسانه ها شعار است
            لیلی همه بهانه از دست عاشقان است
                      در سرزمین احساس من با تو آشنایم
                                     حرفم همه همین است
سرزمینی دارم زیر فریادعشق

          در کلاسش استاد واژه ها را می گفت
                    واژه های مثل ساحل و تنهایی
                                     حرفی از عشق نشد
که چرا می خندد
       که چرا می گرید
                 از سر تنهایی.....

عشق صادقانه

visitme — Tue, 04 Dec 2007 05:33:18 GMT

تو اولین و تنها کسی بودی که انگشتان احساسم را لمس کردی و بوسیدی و گفتی :

تمام لبخند هایمان را به می بوسه غسل می دهی .

و من دعا میکنم هرگز در پایمان از ساحل نگاه همدیگر محو نشود .

عزیزکم :مرا به تنهایی نسپار که در پس آن تنها تر نخواهم شد .

من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........

visitme — Sat, 01 Dec 2007 20:53:18 GMT

با این که شانه هایم زیر بار این عشق شکسته است
            هنوز هم از امید حرف میزنم
                     با این که تو از زندگی خدا حافظی کرده ای
                              هنوز هم نمیدانم دست سرنوشت چرا گره دوستی ما را گسست

با این همه میدانم
من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........

هنوز هم فراموشت نکرده ام

بااین که فراموش شده ام

هنوز هم صدایت را می شنوم

با این که صدایم نکرده ای

هنوز هم همه جا می بینمت

با این که به دیدنم نیامده ای

هنوز هم با عشق تو پا بر جام

با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای

هنوز هم همان طور مقدس دوست میدارم

با این که زندگی خود را به تباهی کشانده ای

هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند

با این که چشم به چشم دیگری دوخته ای

هنوز هم دلواپس دل نگرانی های توام

با این که از همه ادما بریده ای

هنوز هم نمی توانم گرد غم رو روی صورتت تحمل کنم

با این که شنیده ام خودت را باخته ای

هنوز هم دوست دارم شانه ام تکیه گاهی برای شانه ات باشد

با این که شانه هایم زیر بار این عشق شکسته است

هنوز هم از امید حرف میزنم

با این که تو از زندگی خدا حافظی کرده ای

هنوز هم نمیدانم دست سرنوشت چرا گره دوستی ما را گسست

با این همه میدانم

من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........

من گریه نخواهم کرد

visitme — Sat, 01 Dec 2007 20:39:54 GMT

اینگونه خزانم را در عشق نهان کردم
            من درد جدا بودن بر گور عیان کردم
                         افسوس نخواهم خوردافسانه نمی بافم
                                      بر شانه هر بادی کاشانه نمی سازم
                                              من زشت نمی گویم بر چهره معشوقم
                                                        اوخوب و وفادار ست من خسته و رنجورم

من گریه نخواهم کرد

من اشک نخواهم ریخت

من خسته نخواهم شد افسرده نخواهم شد

فریاد زنم فریاد:

من عشق نمی خواهم معشوق نمی خواهم

می خندم و می رقصم

فریاد زنم فریاد :

اینگونه خزانم را در عشق نهان کردم

من درد جدا بودن بر گور عیان کردم

افسوس نخواهم خوردافسانه نمی بافم

بر شانه هر بادی کاشانه نمی سازم

من زشت نمی گویم بر چهره معشوقم

اوخوب و وفادار ست من خسته و رنجورم

امروز چنان دیروز

افسوس نخواهم خورد

من یادگرفتم عشق

بیگانه نمی داند

لیکن به دل شادم

سر مشق کنم امروز

لیکن به دل شادم

نیای خودم گرم است

من دوست نمی خواهم....

برگرد

visitme — Fri, 30 Nov 2007 17:35:18 GMT

برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود
یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود
در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش
قلبم غبار دارد و معنا نمی شود
                                                                 بی تو شکست و پنجره رو به آسمان
                                                                 غم در حریم آبی دل جا نمی شود
                                                                 دریای تو پناه نگاه شکسته است
                                                                 هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود
می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی
اما بدون تو که گلی وا نمیشود
دردیست انتظار که درمان آن تویی
این درد تلخ بی تو مداوا نمی شود
                                                                   زیباترین گلی که پسندیده ام تویی
                                                                    گل مثل چشمهای تو زیبا نمی شود
                                                                    بی تو شکسته شد غزل آشناییم
                                                                   شبنم گل نگاه مرا باز شسته است
دل در کنار یاد تو تنها نمی شود
گلدان یاس بی تو شکست و غریب شد
گلدان بدون عشق شکوفا نمی شود
باران کویر روح مرا می برد به اوج
                                                                   اما دلم بدون تو شیدا نمی شود
                                                                   رفتی و بی تو نام شکفتن غریب شد
                                                                   دیگر طلوع مهر هویدا نمی شود
                                                                   رویای من همیشه به یاد تو سبز بود
رفتی و حرفی از غم رویا نمی شود
رفتی و دل میان گلستان غریب ماند
دیگر بهار محو تماشا نمی شود
یک قاصدک کنار من آمد کمی نشست
                                                                گفتم که صبح این شب یلدا نمی شود
                                                                دل های منتظر همه تقدیم چشم تو
                                                                امروز بی حضور تو فردا نمی شود

ای بی وفا

visitme — Fri, 30 Nov 2007 17:31:18 GMT

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم
سلام ای خنجر حرفای مردم
                                                                     سلام ای آشنا با رنگ خونم
                                                                     سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
آخه این بار شده من با تو هرگز
                                                                     نمی خوام حالتو حتی بدونم
                                                                     تعجب می کنی آره همونم
همونی که زمونی قلبشو باخت
همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت
                                                                     همونی که برات هر لحظه می مرد
                                                                      که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم
                                                                      همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود
                                                                      اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم
                                                                    تعجب می کنی آره عجیبه
                                                                    می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
با این نامردیات بازم باهاتم ؟
                                                                       برات کافی نبود حتی جوونیم
                                                                       تموم شد آره گم شد مهربونیم
دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره
                                                                      دیگه بسه برام هر چی کشیدم
                                                                       فریبی بود که من از تو ندیدم ؟
دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
                                                                       عجب حتی دریغ از یک محبت
                                                                       دریغ از یک سر سوزن صداقت
دریغ از یک نگاه عاشقونه
دریغ از یک سلام بی بهونه
                                                                   نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست
                                                                   اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
چیه توهین به ذات محترم شد ؟
                                                                      دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ
                                                                       که عشق ما رسید به سد هرگز

وقتی رفتم

visitme — Fri, 30 Nov 2007 17:25:18 GMT

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

                                                                   وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
                                                                   وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
                                                                   دل من میخواست تلافی بکنه
                                                                   پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

                                                                    دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
                                                                    که واسم غریب و نا شناخته بود
                                                                    اما اون وقتی رسید که قلب من
                                                                    همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

                                                                    وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
                                                                    وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
                                                                    دل من میخواست تلافی بکنه
                                                                    پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد